ABC Podróży,

Lwów – miejsca, które trzeba zobaczyć

października 14, 2017 So She 0 Comments


"Idę na kawę" w tutejszym slangu oznacza tyle, że wychodzę zabawić się ze znajomymi. Do białego rana. Bo Lwów nie śpi, Lwów się bawi. Tańczy na Rynku, świętuje tu wieczory panieńskie i kawalerskie, pije wiśniówkę, randkuje i dobrze je. Dawno nie widziałam tak bardzo tętniącego życiem miasta, jednego z najpiękniejszych w Europie.


Nie mogę sobie przypomnieć, ile razy planowałam wycieczkę do Lwowa. Z jakiegoś dziwnego powodu bardzo ciągnęło mnie do tego miasta, jednak dotarcie do niego z Gdańska wydawało mi się dość skomplikowane. Samochodem? Niby można, ale podróż niebezpiecznie się wydłuża. Pociągiem? Też można, jednak nie przepadam za wielogodzinnymi wojażami tym środkiem lokomocji. Cóż, gdybym wcześniej pomyślała o tym, że do Lwowa mogę dotrzeć samolotem, pewnie byłabym tam już wiele lat temu. Z Gdańska to zaledwie pół godziny lotu do Warszawy i kolejne czterdzieści minut do Lwowa. Szybko, łatwo i przyjemnie. Wygodna ze mnie dziewczyna, postawiłam więc na komfort, by tak szybko, jak się da, trafić w miejsce, o którym tak wiele dobrego słyszałam. Do miasta, które swym bogactwem architektury i ludzi zachwyca każdego, kto był tu choć raz. 


Lwów | Co i gdzie jeść, czyli 10 najlepszych restauracji i kawiarni  
Cypryjskie must see. 10 miejsc, które trzeba zobaczyć na wyspie Afrodyty
Paryż śladami Chopina
Miejsca z klimatem | Bieszczady Hobbitowe Wzgórza - wyjątkowy nocleg a Kaszubach
Zalipie - najpiękniejsza polska wieś
Sandomierz nie tylko na weekend | Przewodnik po największych atrakcjach miasta
Belle Epoque - nostalgia w szwajcarskim stylu

Lata dwudzieste, lata trzydzieste... Sposób na zwiedzanie Lwowa fot. SoShel.pl


We Lwowie jak w domu

Spacerując nocą po centrum miasta odnoszę wrażenie, że jest tu wszystko i są wszyscy. Najczęściej spotykam turystów z Polski, ale też z Niemiec, Austrii, Białorusi, USA czy Rosji. Wszyscy czują się swobodnie, jakby odcisnęli jakiś ślad w ukraińskiej ziemi. Czasami, żeby ten ślad zobaczyć, trzeba się dobrze nachodzić i przypatrzeć. Odnoszę jednak wrażenie, że Polacy mają z tym najmniej kłopotu, bowiem polskich śladów nikt tu nie zacierał. Widoczne są na każdym kroku, w każdym zaułku. Pomnik Mickiewicza w centrum miasta ma i zawsze miał na cokole polski napis: Wieszczowi – naród. Na ścianach domów bez problemu znaleźć można szyldy reklamowe sprzed II wojny światowej. Nie pokryły ich kurz czy pstrokate graffiti, zadbano za to, by były widoczne i stały się elementem historii tętniącego miasta. Nawet większość ulic jest tu polska: Kościuszki, Słowackiego, Kopernika, Powstańców Listopadowych. Jest też piękny Cmentarz Orląt Lwowskich będący częścią ogromnego, bardzo starego cmentarza Łyczakowskiego. Czuć, że jest się w domu.


Rynek we Lwowie fot. SoShe.pl
Rynek we Lwowie fot. SoShe.pl
Rynek we Lwowie fot. SoShe.pl
Opera we Lwowie fot. SoShe.pl
Pomnik Mickiewicza fot. SoShe.pl
Pamiątki przedwojennego Lwowa. Stare, polskie reklamy fot. SoShe.pl
Polskie, przedwojenne reklamy odkryte na ścianach fot. SoShe.pl

Miasto Lwa – tak o Lwowie mówią miejscowi - wielu osobom przypomina Kraków. Coś w tym jest. To kopia naszej dawnej stolicy, która zatrzymała się w czasie. Miasto nasiąknięte nostalgią i melancholią. Stare kamieniczki, kocie łby i tramwaje przecinające Rynek dodają tylko uroku temu obrazkowi.
Cmentarz Łyczakowski fot. SoShe.pl
Grób Marii Konopnickiej fot. SoShe.pl
Cmentarz Orląt Lwowskich fot. SoShe.pl
Cmentarz Orląt Lwowskich fot. SoShe.pl

Lwowska gościna na całego

Statystyki nie kłamią. Te dotyczące zadowolenia z życia mieszkańców ukraińskich miast mówią, że w tej kategorii Lwów od wielu lat jest liderem. To tu żyją najszczęśliwsi ludzie w kraju nad Dnieprem. I co ważne, ci szczęśliwi ludzie autentycznie kochają Polaków. Są życzliwi i uczynni. Często nie mówią w naszym języku, ale rozumieją nas. Z uśmiechem wsłuchują się w wypowiadane przez nas słowa. W sklepie czy restauracji porozumiecie się po angielsku, ale kiedy przejdziecie na polski, od razu zrobi się swojsko. Trochę jak u dawno niewidzianej, lubianej cioci. A jeśli jeszcze nieco się wysilicie i poznacie choćby kilka ukraińskich słów, wtedy drzwi staną przed wami otworem, bowiem każdy cudzoziemiec starający się mówić po ukraińsku (nawet z błędami) jest przyjmowany przez Ukraińców bardzo ciepło. Często może nawet uzyskać zniżkę w sklepie czy restauracji, albo zostać zaproszeni na kufel piwa. Taki jest Lwów – otwarty, przyjazny i gadatliwy.


Restauracja Baczewski z polskimi, przedwojennymi reklamami na ścianach fot. SoShe.pl
Panorama Lwowa fot. SoShe.pl
Ulice Lwowa fot. SoShe.pl
Ulice Lwowa fot. SoShe.pl

Dookoła Rynku


Restauracja Atlas z polską, przedwojenną kartą dań fot. SoShe.pl
Ulice Lwowa fot. SoShe.pl

Lwowa się nie zwiedza, Lwów trzeba poczuć, posmakować, dotknąć, zobaczyć historię i zatrzymać cząstkę w sercu. Pamiątek przeszłości jest wiele. Praktycznie każda lwowska rodzina to mieszanka rożnych krwi, kultur i tradycji. Kawał historii utkanej z wielu kultur sprawia, że miasto fascynuje, a każdy zakątek zdaje się skrywać jakąś tajemnicę. Pełno tu zabytków architektury, rozkosznych chramów, starych placów, przytulnych uliczek, muzeów i galerii pełnych dzieł sztuki z różnych epok. Na słowo muszę uwierzyć w opowieść oprowadzający mnie po swoim mieście przyjaciół, że to najbardziej zróżnicowane i najbardziej fascynujące miasto Ukrainy.
Miasto założone na skrzyżowaniu korzystnych szlaków handlowych między Zachodem a Wschodem, wieki temu prawdziwie rozkwitało i rozwijało się. Trzy stulecia temu zasłynęło jako centrum technicznych innowacji. Przecież to tu wynaleziono naftę i lampę naftową. Co więcej, na początku XX stulecia Lwów został stolicą trzeciego w świecie regionu z wydobycia ropy naftowej po USA i Rosji. Imponujące. Niestety, przez środkową i wschodnią Ukrainę przetoczył się walec sowietyzacji, miażdżąc ludzi i zabytki. Dziś, po latach, mówi się tu o wojnie, a raczej mówią o niej ci, którzy do Lwowa obawiają się przyjechać. A przecież z Lwowa do Ługańska jest ponad 1500 kilometrów. To mniej więcej tyle, ile z Gdańska do Wenecji. Ta odległość sprawia, że Lwów jest spokojny, a życie toczy się tu na ulicach, w kawiarniach, restauracjach. Podobnie, jak u nas.

Centrum jest zrozumiałe i jasno określonego. Uliczki wychodzą z Rynku na cztery historyczne dzielnice: ruską, polską, żydowską i ormiańską. W którą stronę pójdziesz, zależy tylko od ciebie. Zakamarki Starówki przemierzać można bez planu, spontanicznie i na miarę sił. Niedaleko stąd do przepięknego neoklasycystycznego gmachu opery, który przywodzi na myśl najświetniejsze włoskie budowle. Wieczorami przed operą jest gwarno. Można odnieść wrażenie, że połowa mieszkańców Lwowa spaceruje obok fontanny, po wysadzanym klonami deptaku, przypominającym trochę miasta południowej Europy.
Równie malowniczo jest na porośniętej trawą i drzewami Zamkowej Górze z ruinami zamku królewskiego wzniesionego przez króla Polski Kazimierza III Wielkiego. Właśnie tu można podziwiać najpiękniejsze zachody słońca. Dookoła Wysokiego Zamku i Kajzerwaldu wciąż zachowały się stare bramy, podwórka i okna. Spacer w tym miejscu to jak przeniesienie się w czasie.

Zatańcz albo zawalcz

Restauracja "Pod Złotą Różą" fot. SoShe.pl

Lwów się bawi fot. SoShe.pl

Lwów ma nie tylko wizerunek, ale też smak. Zależnie od nastroju może lub tradycyjnie albo wykwintnie. Albo i tak, i tak. Ceny przyjemnie zaskakują, warto więc zaszaleć.

Szukałam atmosfery starego, polskiego Lwowa. Ktoś mi szepnął o "Baczewskim", w którym rzadko bywają wolne stoliki, i że lepiej zarezerwować miejsce zawczasu. Tak zrobiłam. Mają tu własne nalewki, najlepsze we Lwowie. I menu, które nazwać można dziełem sztuki kulinarnej. Dookoła wiele pamiątek po założonej w 1782 r. marce Baczewski. Na ścianach polskie reklamy sprzed lat zachęcają do spróbowania miejscowych rarytasów. W toaletach z głośników płynie przyjemny głos Mieczysława Fogga. Luksus czuć na każdym kroku. Sto lat temu Lwów szczycił się słynnymi wódkami Baczewskiego. Szkoda, że o wyrobach słynnej firmy świat już zapomniał. Na szczęście można je kupić w kameralnym sklepie tuż przy restauracji.
Zajrzałam też do galicyjskiej żydowskiej restauracji "Pod Złotą Różą", tuż obok ruin synagogi. Wnętrze przypomina stare żydowskie mieszkanie - stołach ozdobione są ręcznie robionymi obrusami, menorami ze świecami, a kelnerka myje gościom ręce przed przystąpieniem do jedzenia. W karcie wszystko to, z czego słynie żydowska kuchnia - jest karp, faszerowany szczupak, hummus i pierogi z rybą. Menu nie zaskakuje, w przeciwieństwie do sposobu płacenia. Przed zamówieniem dania trudno poznać jego cenę, a o niski rachunek trzeba zawalczyć. Każdy targuje się, jak umie. Można się wykłócać, albo zatańczyć. Musicie sprawdzić, który sposób w waszym przypadku działa najlepiej.
Na smakoszy dobrego piwa czeka lokal "Prawda" na Rynku, w którym sami ważą złocisty napój. Również przy Rynku jest miniaturowy lokalik, który skojarzył mi się z Lizboną i jej ginginha. Tak jak w stolicy Portugalii, serwuje się tu wiśniówkę na kieliszki wprost na ulicy. I tak jak tam, jest gwarno i wesoło. Przyglądam się temu obrazkowi i czuję, że trafiłam w autentyczne, nieskomercjalizowane jeszcze miejsce. Takie, do którego chce się wracać.



Do Lwowa wybrałam się z PLL LOT. Polecam.

Tekst ukazał się w magazynie "Prestiż"

0 komentarze: